Van bizarre gebeurtenis naar bizarre week

Vrijdag 31 augustus … de oudste kinderen zijn aan het werk, nummer drie is aan het gamen en nummer vier heeft en vriendinnetje te logeren. Alles rustig … We besluiten om, als afsluiting van een heerlijke zomervakantie, een borrel te gaan doen bij het restaurant waar onze kids werken. Zoon 1 staat achter de bar en zoon 2 schuift ook aan na zijn laatste pizza-bezorging. Zoon 1 schenkt de glazen rosé voor zijn moeder (van wie hij heel goed weet dat zij er heel slecht tegen kan) voller dan vol en al snel hebben we het met zijn allen reuze gezellig.

Tot dat moment, het zal rond kwart over twaalf geweest zijn. Zoon 1 krijgt een app-je van een maat van hem. Ongeluk gebeurd in het dorp. We hadden al behoorlijk wat sirenes gehoord en degene op de kruk naast ons had een oproep van de brandweer gehad. Afgezegd, want: borrel op. Wij gingen er dus vanuit dat er ergens brand was. Maar volgens de eerste berichten was er een ernstig ongeluk gebeurd en er gingen twee namen rond van kinderen die zouden zijn overleden. De eerste kenden we niet maar tweede had bij zoonlief in de klas gezeten. Zo’n boodschap werkt behoorlijk ontnuchterend kan ik je zeggen.

Na een kwartiertje rond-appen bleek het ongeluk toch een flink stuk ernstiger en de oproepen van de brandweer bleken geen oproep tot blussen te zijn maar een oproep tot reanimeren. Dan word je stil. En dan belt zoon 2 met een andere maat van hem … die bij de plek des onheils staat … en lakens ziet over maar liefst drie lichamen … en één ervan aan schoen en pet herkent. Dan staat de wereld even stil.

Zoon 3 vraagt in de vroege ochtend aan me of ik iets weet van het ongeluk van die nacht. Het was op de radio. Ik zeg hem dat hij even moet gaan zitten en noem de eerste naam op van de verongelukte jongens. Hij schrikt. En dan naam 2 en naam 3. Alle drie uit één vriendengroep waar hij ook toe behoorde. En de andere kids ook. Dochter had tot 21 uur die avond nog staan te chillen met de boys.

De namen van de eerste kids die mijn zoon aan de bar had gehoord blijken van de twee overlevenden te zijn. Dit verzin je gewoon niet. Hele dorp in shock en ook bij ons thuis iedereen in absolute shock. Het nieuws dringt nog niet binnen.

De maandag erop moet iedereen weer naar school. Ik bel school of ik zelf de boeken van zoon 2 en zoon 3 kan komen halen. Ze willen die middag namelijk met zijn allen hun vriend bezoeken die bij het uitvaartcentrum is. De ander twee jongens liggen thuis en daar zijn ze zondag allemaal al geweest. Ik ga met ze mee, iedereen reageert er toch weer anders op. Ze houden zich goed maar het blijft in-en-in triest. Als moeder denk je toch altijd weer iets verder. Ik weet namelijk als geen ander dat mijn jongens zeker-te-weten óók in die auto waren gestapt. Het had net zo goed één van mijn kids kunnen zijn geweest die daar nu had gelegen.

Het was al met al een heel bizarre week die we afsloten met maar liefst drie uitvaarten. Zelden zoveel huilende jongeren in één ruimte gezien, aandoenlijk ook om te zien hoe ze elkaar toch ook weer steunden.

Eind van de week had zoon 1 een tattoo laten zetten met de bewuste datum en zoon 3 had een ring aangeschaft met daarop de naam van één van de jongens gegraveerd. Als eerbetoon. Mooi is dat.

En dan afgelopen donderdag die bolderkar bij de trein. Je hart staat stil. Er bestaat geen gradatie voor verdriet volgens mij. Erg, erger, ergst, het is allemaal even verschrikkelijk. Hoe kom je over zoiets heen? Ik vind het niet te bevatten. Maar denk dan toch ook gelijk erachteraan met zoveel liefde aan mijn eigen vier kids. En wat ben ik dan toch blij als we allemaal, hoe irritant, vervelend, bijdehand, stoer, lief, ongesteld, groot en klein ze dan toch zijn, bij elkaar aan de keukentafel zitten voor een zondags ontbijtje … ze zijn inmiddels te oud voor zoveel knuffels maar wat zou ik het graag elk uur even doen …

 

Dit bericht is gepost in Blog. Bookmark de link.

Geef een reactie

De waardering van www.babyslofje-online.nl bij Webwinkel Keurmerk Klantbeoordelingen is 8.6/10 gebaseerd op 308 reviews.